(Geen) Tijd voor verandering

Als ontwikkelaar in De geest van de Omgevingswet heb ik het voorrecht om bij veel verschillende overheidsinstanties binnen te mogen kijken. En wat goed om te zien dat (bijna) overal wordt herkend dat houding en gedrag cruciaal zijn voor die nieuwe manier van werken die de Omgevingswet van ons vraagt. De urgentie voor een verandering wordt dan ook zeker gevoeld. Maar de manier waarop je dat doet, is vaak nog wel een zoektocht. Regelmatig hoor ik daarbij dat de verandering heel hard nodig is, maar er geen tijd is om met mensen in gesprek te gaan, sessies te houden of te trainen. Het liefst veranderen ze organisch…. En dan kom ik in een professionele tweestrijd. 

Organisch veranderen: het kan natuurlijk. Kijk naar de evolutie. Daar overleven ook de soorten die zich het beste aanpassen aan de omgeving. Het probleem daarmee is echter tijd. De evolutie duurt al miljoenen jaren. Die tijd hebben we niet voor de Omgevingswet. We hebben nog anderhalf jaar. Ik geloof er daarom niet in.

Aan de andere kant begrijp ik ook heel goed dat de waan van de dag en de werkdruk een factor van belang zijn. Een revolutie gaat daarom ook niet werken. Verplicht naar een driedaagse training moeten met in je achterhoofd die 15 dossiers die nog op je bureau liggen, is ook niet prettig. En daar gaat het mis. Want veranderen kan ook op een andere manier. 

Waar ik wel in geloof, is om mensen met een mix aan behapbare interventies te faciliteren om zelf invulling aan de gewenste verandering te geven. En dat is maatwerk. Variërend van een anekdote over dat geslaagde voorbeeld van participatie aan de Kerkstraat, tot een zinvol impactgesprek voor verschillende rollen. En ja, soms ook trainen. Want iets nieuws leren kost oefening en tijd. Tijd om van bewust onbekwaam naar bewust bekwaam te komen.

Mijn tweestrijd dus. Hoe goed ik ook begrijp dat organisch veranderen een goed inpasbare strategie lijkt voor een drukke organisatie, zo weinig geloof ik dat je daarmee op korte termijn tot een goed resultaat komt. Wat doe je dan? Buig ik mee? Of sta ik op meer tijd voor het verandertraject? Ik ken mezelf inmiddels goed genoeg om niet meer mee te buigen in waar ik niet in geloof. Maar ik zoek graag mee naar de gulden middenweg. Het zou immers jammer zijn om door gebrek aan tijd en prioriteit die houthakker te worden die geen tijd heeft om zijn bijl te slijpen.